غزل کی شود شانه ی تو شانه شود

کِی شود ؟ شانه ی تو ! شانه شود خنده ات ، منظره ی دیده ی پروانه شود کِی شود ؟ نامِ مرا حک بکنی در غزلی غزلی سهمِ نوای دل دیوانه شود می شود ؟ رو سریِ آبی تو ! باد بَرد مستی ام ، با تو در این گوشه ی میخانه شود " می شود " من به یقینم ، دو صد بوسه تو را آن درخت پُشتیِ پشتِ در آن خانه شود بگذار ! دست در آن جنگل گیسو بچمد راهِ پُر پیچ و خمش ، عشرتِ مردانه شود سفری گشته کنارت ، که تکرار نشد بِگُذار فرصتی باز ، نوبتِ جانانه شود شبِ دلتنگی تو رنگِ سیاه داد به دل