حاج آقا قرهی:
مولیالموالی، امیرالمومنین، اسدالله الغالب، علیبنابیطالب(علیه السلام) میxadفرمایند: آنxadها که در اخلاق کریمانه رشد کردهxad اند و کریم شدهxad اند؛ یعنی از رذائل بیرون آمدند وجودشان، از فضائل، پر شد، حالشان این است: «الكريمُ يَرى مَكارِمَ أفعالِهِ دَينا علَيهِ يَقضيهِ» [غرر الحكم : ٢٠٣١]. کریم بزرگوار، 1 را که 1 1 1 ای 1 که به 1 1 و باید قضایش کند. یعنی منّت نمیxadگذارد و برعکس مثل آن کسی که میxadخواهد طلب مردم را بدهد و به مردم، بدهکار است، آن کار کریمانه خود را مانند یک بدهی به گردن خودش میxadداند. «الكريمُ يَرى مَكارِمَ أفعالِهِ» بزرگوار و کریم، کارهای خوب و اخلاقی و هر فعل کریمانهای را که از او سر میxadزند، «دَينا علَيهِ يَقضيهِ» مانند بدهیxad ای میداند که گردنش هست. چون در او، دیگر لئامت و رذالت نیست، اینxadطور میxad شود.
«اللَّئيمُ يَرى سَوالِفَ إحسانِهِ دَينا لَهُ يَقتَضيهِ» (غرر الحكم : 2032) امّا اگر به رذائل گرفتار بود، وقتی یک کار خوب انجام بدهد، منّت میxadگذارد و تازه میxadگوید: دیگران به من بدهکارند! لذا انسان لئیم، احسانxadهایی را که در گذشته کرده، بدهی به گردن دیگران میxadداند و حالا میxadگوید: باید بدهی من را پس بدهید. مثل کسی که قرض داده و حالا میxadگوید: قرض من را بده. لذا اگر رذائل باشد، مکارم نه تنها جلوه نمیxadکند، بلکه بعداً خودش را بد هم نشان میxadدهد.
✍️سیصد و پنجمین جلسه درس اخلاق(خبرگزاری مهر)
@Asemani_bashim
برچسب:
نویسنده: پرهام امینی