به گمانم اگر قرار باشد از دو چیز به عنوان آفتِ 1 نام ببریم، یکی 1 است و دیگری 1. این دو بلیّهٔ عظیم، که در عرفانِ راستینِ خراسان، همواره مطرود بوده است. از خرقانی بشنویم:
درخواستم از حق تعالی که: �مرا به من نمای، چنانکه هستم.�
مرا به من نمود با پلاسی شوخگن [=جامهٔ پشمینِ کثیف و آلوده]؛ و من همی درنگریستم، و میگفتم: �من اینم؟�
ندا آمد که: �آری.�
گفتم: �آن همه ارادت و خُلق و شوق و تضرّع و زاری چیست؟�
ندا آمد که: �آن همه ماییم، تو اینی!�
#خرقانی
#عرفان
@ghozidehha
برچسب:
نویسنده: پرهام امینی