غزل ساربان

ای ساربان , جانم سِتان حرکت مده بر کاروان

آن مَه که هست درکاروان عمری است مرا آرام جان

دیری است جانم دست اوست جانم همی سر مست اوست

من نه , که شهر پا بست اوست ,ترسم دهی دل ساربان

از او" زمین گیرم "بدان , سنگ بر جبین دارم بدان

از عشق , همین دارم بدان انگشت نمای عاشقان

شیخم بگفت این ره مرو هیچ عافیت بینی دراو ؟

این ره وفا از کس مجو جز زخم نداری زین میان

هم دشمن و هم حامی است گه کام و گه ناکامی است

هم شُهرت و بدنامی است عشق است هزاران داستان

گفتم به دلبر : زخمی ام خندیده بر بدبختی ام

آخر ندیده سختی ام امّا دعا گویم بر آن

دانم که مرهم می شود غم از دلم کم می شود

وصلش فراهم می شود این وعده ای است بر صابران

" یوسف "