غزل بیا و هرچه دروغ و بهانه ی مرا زیبا کن

بیا ! خلوتِ عاشقانه ی مرا 1 کن

بخند ! بخند ! جای نشانه ی مرا زیبا کن

خلوتِ عاشقانه مرا بِشکن دیوانه !

به عشوه ، غزل ، جوانه ی مرا زیبا کن

با بغضت ! گِره مینداز بیشتر به کارِ من

با چشمت ! دل بی کرانه ی مرا زیبا کن!

چه قدر باز شود زمستان ؟ این پنجره ی منتظر

بیا و آینه و آب و شانه ی مرا زیبا کن

سرودِ مجلس من ، که تار می گذرد

بیا ببوس ! هوای شبانه ی مرا زیبا کن

بیا هوایی کن ! کودک درونِ مرا رقصت

بیا بپیچ ! بچرخ ! ترانه ی مرا زیبا کن

بیا صدا کن ! جان بگیرد این گلبرگ گلدان

بیا صدا کن مرا ، آشیانه مرا زیبا کن

تو تعیبر کن ! خوابِ مرا که دریا بود و موج

بیا و 1 1 و 1 ی مرا زیبا کن!

" یوسف: