غزل. در دلم کمی بهار جا مانده

غزل. در دلم کمی بهار جا مانده

در دلم کمی بهار جا مانده
صورتِ خوش نگار جا مانده

وقتی سفر مرا خشکاند
بوی خوشش هزار جامانده

شهر خالی از نفس هایش
از کاروان ، غبار جامانده

در عشق ، هستی ام رفته
شهرت قمار جا مانده

عاقلی سفر کرد ، رفت
دیوانه ای دچار جا مانده

بعد از این شکستن عهد
رسمی به روزگار جا مانده

عهدش چو تارِ عنکبوت سست
شک به اعتبار جا مانده

گفتم : آینه ای خمار جا مانده
گفت : چون تو بی شمار جا مانده

" یوسف "

" یوسف "