قصه ی عشقت مرا در کوی و بازار نیست راز داریِ چُنین عشقی مگر دشوار نیست؟ هر چه دردست بگذار تا من نهم بر جانِ خود تو به دل خوش باش , تحمل بایدم , آزار نیست مهر و دردت هر دو شیرینند به جان باور نما بویِ تو دارند عزیز , رنجش مرا در کار نیست خاطرت زیباترین بویِ معطر می دهد شبهایِ من قانعم با این شمیمت خو...

* آهسته در گوشت بیا چیزی بگویم * خواهم که با اشکم برایت راز گویم خواهم بگویم مهربان در باغ عشقم با شبنم گلها بیا رویت بشویم تنها گل دنیا منم که نورم از توست جز آب مهرِ تو محال است که برویم می بینیَّم می دانیَّم تنها به شهرت سنگ می زنندم تا تورا آنجا نجویم خواهم که آهسته دگر چیزی نگویم فریاد کنم تا ک...

خشم اصیل باز در حجم زمستانی سردی دیگر/ سایه گسترد شبی دیگر و دردی دیگر شب نفرین شده ای رایت یلدا بر دوش/ شب ننگی علم کشتن فردا بر دوش شبی آشفته شبی شوم شبی سرگشته/شبی از سردترین قطب زمین برگشته امشب از مملکت زاغ و زغن می آیم/از لگدمال ترین سمت چمن می آیم گفتنی ها همه راز است ولی خواهم گفت/سر این رشت...

دوگام مانده به هم سیبی از هوا افتاد چه اتفاق قشنگی میان ما افتاد دو گام مانده به هم لحظهها طلایی شد فضا پر از هیجان های آشنایی شد نه حزن ماند و نه حسرت نه قیل و قال و نه غم سکوت بود و تماشا دو گام مانده به هم زمین پر آینه شد زیر گام ما دو نفر فضا شلوغ شد از ازدحام ما دو نفر نگاه ما دو نفر در هجوم هم...

پیامبر صلی الله علیه و آله والسلم فرمود : روزی حوّاریّون از حضرت عیسی علی نبینا و واله علیه السلام پرسیدند : یا روح الله با چه کسانی ما مجالست کنیم؟ آن بزرگوار فرمود : کسی که با دیدنش یاد خدا بیفتید و وقتی گفتگو می کنید بر علم شما افزوده شود و وقتی به اعمالش نگاه می کنید شما را به کار خیر تشویق و به...

تا به یوُسفم رسم صبر یعقوب می کنم این بلاها را تحمل همچو ایوب می کنم کار ما در عاشقی جز رنج و حرمانی نبود نا امید هرگز نیّم کی کارِ معیوب میکنم هر کسی از عشق پرسد وز بلای عاشقی قصه ی عشق را برایش نقش زر کوب میکنم یک خبر تنها مرا ویرانه می سازد به عشق بر لبش نام رقیب رفت من سنگ کوب میکنم " یوسف "

ای گم گشته یِ سالهایِ من کجا جویمت ؟ تا رنجِ سالها تنهاییِ دل یک جا گویمت می دانم هستی به یقین , امّا به کجا ؟ هرشب به رویایی و نمی توانم ببویمت منتظرم با آمدن پیامبرِ رحمت و مهربانیِ بارانت لبریز از همه یِ تو شوم وز وجودِ تو برویمت " یوسف "

سیر می نگردم ز خیالاتت ای نگار زآنکه مرا تشنه ی عشق آفرید افریدگار مست می نخورده که حد ندارد ای محتسب بزن شلاق که نگه میدارمش ز دوست یادگار مارا که طفلان کوچه و بازار می زنند به سنگ تو هم بزن تا زخلق نمانی شرمسار ما چوبِ تاوان عشق را به جان می خریم این ترکه ایست که ثمر می دهد بهار ما را با مدعی یکسا...

ای ساربان , جانم سِتان حرکت مده بر کاروان آن مَه که هست درکاروان عمری است مرا آرام جان دیری است جانم دست اوست جانم همی سر مست اوست من نه , که شهر پا بست اوست ,ترسم دهی دل ساربان از او" زمین گیرم "بدان , سنگ بر جبین دارم بدان از عشق , همین دارم بدان انگشت نمای عاشقان شیخم بگفت این ره مرو هیچ عافیت بی...

ای مهربان تر از عشق هم بی نهایت از عشق آیئنه دارِ خوبی , کردی روایت از عشق در ذره ذره جانم پُر از شرارِ مهرت جذب از تو هست , نگاهی , گردم هدایت از عشق از ذره ای گرفته تا کلِ کائناتت موج میزنند به ذکرت گویند شهادت از عشق آن کس رهید ز شیطان کو جز تواش نمی دید در هرچه دید , تورا دید بُرد تا سعادت از عش...

* من اگر باد شوم عطر تو را می بویم * اگر خورشید شوم سایه ی تو می جویم شبی مهتاب شوم بی تو هلال می گردم اگرم گل بشوم روی دلت می رویم وقتی شاعر بشوم در غزلم نام یکی است جز " دلآرام "مگر اسم کسی می گویم ؟ اگر باران بشوم خانه ی تو راه من است پا بنه خانه ی جان دیده تر می شویم تو نگفتی که عشق را به فنا تف...

من اگر باد شوم عطر تو را می بوسم " حمید رها "

در قرآن کریم یک جا تصریح میکند : " ما خلقتُ الجنّ والانسن الّا ایعبدون " غایت خلقت جن و انسان را عبادت شمرده است . ممکن است این برای فهم ما خیلی ثقیل باشد که آخر , عبادت چه فایده ای برای خدا یا برای بشر دارد ... ؟ ولی قران این مطلب را در کمال صراحت ذکر کرده , و عبادت را به عنوان غایت خلقت ذکر نموده ...

ناز مکن ناز مکن طبع مرا باز مکن طره یِ خود باد مده کیف مرا ساز مکن چشم چو خمار مکن بیش تو بیمار مکن شاعرِ دل خسته یِ خود بر سرِ آواز مکن " یوسف "

باورت هست که بارها فدایت شده ام شبها غرق خیال , محو نگاهت شده ام دم به دم تا ببرم نام تورا , دانستی ؟ عاشقِ گفتن " جانم " ز صدایت شده ام ؟ گل سرخی که در باغچه بود بهرتو بود تا ببویم تا ببوسم تا بمیرم که فنایت شده ام قصّه یِ غصّه یِ تو پیر نمود جان مرا کشته یِ گریه یِ خاموشِ صدایت شده ام مدعی هست فرا...

راه بیا راه بیا با منِ افتاده بیا با من افتاده به چَه دل به کفت داده بیا دل زکفم برده نگار اوکه دلش هست بهار کشته عشقش به هزار عارفِ دلداده بیا شب به شبت گریه کنان بهر فراق مویه کنان اشگ مرا آب زلال تا که نیفتاده بیا دست به دعا بُرده سحر شاعر نابرده ثمر چون دلِ تو نیست به شهر ای چو منِ ساده بیا بوسه...

من پریشان گشته ام , درمان نمی خواهم زتو ؟ در به در در کوچه ها , سامان نمی خواهم ز تو ؟ کار مجنون این چنین است , نیست مثلِ دیگران تشنه و گم گشته ی مهرت شدم , باران نمی خواهم زتو ؟ گر پریشان تر ز من دیدی ! بِبُر از عشقِ من سخت گیری کن همی با مدعی , آسان نمی خواهم زتو مهربانی میکنی, خالق تَجلّی می شود ...

بویِ تو در گلها دیدم مگر با گلِ رُز سر و سرّی داری " یوسف "

سحر گاه است و باور کن بی اندازه آشوبی بیا با شعر آرامت کنم شاعر هنر دارد " مریم عظیمی " ز عشق بازی پروانه شد مرا روشن که غیر سوخت ندارد قمار سوختگان " مشتاق اصفهانی " طمع دارم که آن مه چهره بر چیند نقابش را کرا طاقت بُوَد دیدن رخ چون آفتابش را " صائب " بویِ گُل خود به چمن راهنما شد زنخست ورنه بلبل چ...

داغیِ عشقت مرا جان می دهد غصه هایم را چو پایان می دهد با تو دنیا مهربانی می کند کلِ شهر شیرین زبانی می کند آنقدر با من نگاهت مهربان حرف حرفت می شود آرام جان دستِ تو گرمیِ خورشید است مرا قلبِ تو خانه ی امید است مرا نام شهرت کاین چنین آرامش است در کنارت صد یقین آرامش است ای به قلبم آشیانهِ جان تو مرگ ...