اَز پای تا جان آتشم والله اگر دامن کِشمشمعت به آتش زنده است منَّت هزاران می کشم کو تشنه تر از من به تو ؟ آشفته تر از من به تو ؟کو در به در از من به تو ؟ این راه را بی تن کشم ای جامِ دستت آرزو من با

سفرِ عشق ، کجا بی خطر است ؟دل وامانده ، عجب در شرر است سفر از عشق ، به عشق باید کردحذر از عشق ، کجا شاید کرد؟ گره کارِ من افتاده به عشقعقل و جان و خردش داده به عشق در قمارت شده این جان بدانبی شمارت شد

#عشق_رازیست ڪه تنها به خدا باید گفت چه سخن ها ڪه #خدا با من #تنها_دارد #فاضل_نظری

کی توانی که گره از دل ما باز کنی ؟می شود نام مرا خوانده سر افراز کنی؟ سرِ شوقِ تو مرا شاعرِ شهرم کردهمی شوم یار همی از سفرت افسرده باز باران دلم ، ابری و بارانی استجانِ من چون دلِ تو طوفانی است از نو

آید آن یار که باید آید ؟خنده از کُنجِ لبش می زاید آید آن یار که باید باشد آن پرستار که باید باشد خیمه بر جان و دلِ من بزندغصه ها از دل و جانم بکَند بویِ او ، بوی بهار است به جانبوی شب بو ، قرار است به

وای اگر باده ز ما وا گیرد جز دلِ غم زده ؛ ماواء گیرد نکند وای پشیمان بشود ؟خلوتم ؛ ریزش باران بشود ؟ وای اگر او سفرش دیر شوددل زنجیر شده دلگیر شود کاش سفر خانه خرابم نکندختم این جاده سرابم نکند ماهِ ج

شرحِ گیسوی تو در هر غزلم مشهود استدیداستاد غزل های مرا ، گفت بسی محمود است گفتمش:صوتِ دلآویزِ تو را،گفت:مده از دستشجان پاک و نوایش ، وارثِ داوود(ع) است این همه عاطفه بر جانِ تو او ، نقش زدهصد نشان است

باز بهارم آمده جانم دهد آمده دارو و درمانم دهد آن که زخمی زد ، رفت ، باز آمدهنامسلمان ، باز ایمانم دهد ای محالِ بوسه های من ، شود؟بوسه ای در خواب ، پنهانم دهد؟ مُرده را آب حیات عیسی(ع) دهدوای اگر جام

شرط نیست بی تو نفس در بکشم در شهرتنه غزل گویم و نه شعر بر بکشم در شهرت عاشقی منتظر و چشم به راه ، کو چون من ؟دَم به دَم گوش به راه، سر بکشم در شهرت آید آن روز که از غصه نجاتم بدهی ، لبخندشآشِ نذری ب

ای گل در آرزویت جان و جوانی ام رفت...#هوشنگ_ابتهاج@nim_beyt***********************ای وای در آرزویت این زندگانی ام رفتبودی جوانیِ من ؛ رفتی ؛ جوانی ام رفت دردی نشسته جانم ؛ جز تو شفا نداردآری طبیبِ جان

#ذکر(یاد خدا کردن) دیدارش به یاد خدا می اندازد حواریون از حضرت مسیح (ع) پرسیدند با چه کس همنشینی کنیم؟ فرمود: « کسی دیدارش شمار ا به یاد خدا اندازد( یعنی نور یقین او تاریکی های اوهام و خیالات واهی و غ

می گویند؛ میز " شادی!" جهان؛ چهار پایه دارد: دو تای آن را " حکیمی !"؛ به ما نشان داده؛ دو تای دیگر را "حکیمی دیگر !"؛ دو تایی که حکیم معرفی کرده؛ "مرنج !" و " مرنجان !"؛ مانند باران باشید که پلیدیها ر

ردِ عشقِ من تا تو کشیده ، برایِ تو کجاست بانو ؟دردِ تو ، بر جان من تنیده ، برای تو کجاست بانو ؟ عجب از من است یا تو ؟ بدین دلدادگی نا دیده ...محال ، چنین عشقی دیده ، برای تو کجاست بانو ؟ به انتظار جا

رُخصت نشود تا غزلم را ز دیوانه فرستممستش کنم و مصرعی پیمانه فرستم خام است ندانست که عشق آبِ حیات استاز دیده ببارم ، به هجرش اسیرانه فرستم ماییم و همین جان ، که آن هم گِروی توستتنها به تو این جان ، طبی

از دلم یاد نکردی ...که ... خبر جای خودش جان به لب آمد و دل مُرد ، ضرر جای خودش نگرفتی تو سراغ از دل معشوقه خود یا نگاهی به سر کوچه ....گذر جای خودش شیشه پنجره عشق پر از بغض غریب بی تو آرام نشد ،

وای اگر باز ، به باغِ دلِ آشفته ی ما سر نزند ؟وای اگر از غزلم ، مست نشود پَر نزند ؟ وای اگر نقشِ مرا آینه اش نقش نزندمن به سودا ، اگرم دیده ز اَشگ تر نزند ؟ وای اگر رویِ جمالم به دلش ننشیند ؟بهر دلجوی

ای زلیخا خبرت نیست مگر ، یوسفِ تو بازار است ؟نا اهلان حراجش زده اند ، این فتاده به غمت آزار است این که در چاه ست ، به تخت می رسد ای بی خبران !اگر امروز به ظاهر ، به چشمِ همه او ، بی بار است قرعه ی عشق

میلِ یلدایِ تو بر جانِ من افتاده ببینداغِ شهلایِ تو بر جان من افتاده ببین در نهان می دارمت ، با هر نفس پنهان شویبویِ پیدای تو بر جان من افتاده ببین عهد کردم ، بی تو من خانه نسازم شهرِ عشقذوق شیدای تو

قمر اندر قمر اندر قمر از بخت من است ؟؟؟ماهِ من رفته و رفته ...ماهِ تو در چمن است ؟ باورم نیست که گنجم شده از دست به غیرصد هزار درد نگفته , نهفته دهن است حُبِّ تو ای نفسم گشته هوایِ دل و جانکارِ شاعر

اگر نه عاشق اویم چه میپویم به کوی او وگر نه تشنه اویم چه میجویم به جوی او بر این مجنون چه میبندم مگر بر خویش میخندم که او زنجیر نپذیرد مگر زنجیر موی او # مولانا نیلوبلاگ