من منتظرم کی شودم جان بگویی ؟ بین خون جگرم ، کی شودم جان بگویی؟ یک جلوه ز مهرت چنین در به درم کرد آسیمه سرم ، کی شودم جان بگویی ؟ دانسته مرا پای به سودا کشاندی ؟ آید خبرم ! کی شودم جان بگویی ؟ با عکس خیالت نشستم به گریه نآیی به برم ؟ کی شودم جان بگویی؟ طوفان دلم کی شوم آرام به جز تو ؟ ذکر سحرم ! کی ...

من در نقاب ماندم اندر سراب ماندم لایق نبودم ای عشق ؟ کاندر حجاب ماندم؟ ای رمز و راز شاعر دل گریه های عابر رفتی ، نگشتی حاضر نقش برآب ماندم گفتم مزن تو آتش دل را مکن مشوش در دل شدی پر از نقش خانه خراب ماندم قصد سفر نداری؟ شهرم گُذر نداری ؟ مُردم خبر نداری واندر حساب ماندم شور افکنی چو یوسُف ره می زنی...

گناه تو ای فرشته ی من ، عشق پاکت بود زین رو این شاعر ، عاشق سینه چاکت بود که گفته که ماه بوی عشق ندارد به زمین این شعرها حاصل از آن شمیم دل خاکت بود شور تو مرا به کودکی بُرده، خدا نکُشد تو را دیدی این مرد تشنه ی خنده ی طربناکت بود به هوش بودم که دل به نو جوانی چو تو نسپُرم بلا از شور مضاعف تو و چشما...

ماه شب تابم ، بتاب ، جانم بده تشنه ی مهرم ، همی آنم بده می شود یک شب مهمانم شوی ؟ شاه نشین این دل و جانم شوی ؟ قصه ات گویم هزار و یک شبت غصه ات روبم نماند تا تبت می نشینم یک نگاهی می کنم از ته دل گاه آهی می کنم گویمت : آرام جان ، آرام کن آتش است جانم عسل در کام کن بوی گیسویت پریشان کرده است برق چشمت...

در حریم عشق تو جا کرده ام در دل پاک تو ماواء کرده ام من دو ماه دارم زمین و آسمان این یکی را تازه پیدا کرده ام مهربانی می زند مهتاب من قلب مرا با غزل او را چه شیدا کرده ام خسته است اما امیدم جان به روحش می دهد جانم آتش دارد و نزدش چه حاشا کرده ام من صبوری می کنم تا موعد دیدارمان من به محراب اندر و به...

من عاشقم من عاشقم از عشق تو سودایی ام جامم بده جامم بده از سر گذشت رسوایی ام من ماه تو من ماه تو آری شدم در چاه تو در چاه عشقت غرقم و شادم از این شیدایی ام ای عشق چنین واداری ام؟ گه خنده و گه زاری ام در خواب یا بیداری ام ؟ یادت شده تنهایی ام بی تو نمی مانم بدان بی تو نمی خوانم بدان ای آرزوی خلوتم ای...

ماه کجاست ؟ تا که فدایش شوم جان به کف و عشق و ولایش شوم مهر دلم را به دلش می زنم پود به تار دل او می تنم شمع مشو ! طاقت اغیار نیست صبر بشد ، نوبت دیدار نیست ؟ شاه چراغ حرم دل شدی سکه ی داغ حرم دل شدی سکه به نامت زده این جان من قرعه عشقت زده این جان و تن چشم به راهم چشم به راهم چشم به راه انتظار روزه...

ای یاس من مباش چنین مهربان که دیوانه میکنی عطر مهرت به جان می زنی و پروانه می کنی مهربان مباش ، حسود می شوم به غیرت مردانه ام چرا که به مهرت ، دیاری به میخانه می کنی مرا چون تو غربت تنهایی گرفته و غریبی می کنم خدای را ، شود بگویی : مرا هم خانه می ک

رسید مژده مرا که آشنای موعودت آمده گذشت غم دیروز و روزگار پر سودت آمده نگفتم دلا به صبوری نشسته گنج عشق نیک نگاهش دار ، همه ی تار و پودت آمده نذر عشق کرده ام جان را که بیابمش دلا در آیینه ببین که نمودت آمده مرا غرق نعمت کرده ای و دولت عشق خدا ای

ای جان من آشنای جانت قربانی تو فدای جانت عزمم شده که کام گیرم در غربت تو اگر نمیرم دارم یقین مشیعت این است آیی به برم ، که این یقین است ای قصه ی پنهان وجودم رازی شده ای میان بودم رازی شده ای که فاش نتوان سری شده ای ندارد عنوان باید به دلم نها

میرمت یارا ! که پایا باشی مرخدارا ! عشق مآیا باشی؟ خواهمت چشمت مرا بیند فقط میوه ی عشق مرا چیند فقط چشم تو جز من نبیند یار را ور ببیند می درم آثار را ای همه ؛ هستی شاعر در دلش زعشق تو دیگر کجا بود حاصلش؟ این دو بیت شعری که جاری می شود شور توست

بند دلم بسته به بند دلت پای نشسته به زمین گلت چشم به حیرت چو نگاه می کند سینه به حسرت پره آه می کند دست همی تشنه ی دست تو شد دیده نرفت ، فتنه ی مست تو شد آن به آن ، تشنه ترم می کنی جادو کنی ، بی خبرم می کنی ماه منی ، ماه دلم هر شبی قرص و هلال ، آ

هوس بوسه ی رویت به جانم نشسته چه کنم؟ عاشقت هر شبه باز توبه شکسته چه کنم ؟ میل پرواز به آعوش تو دارد دل من چشم بر دین و تذهد شده بسته چه کنم؟ بوی پیراهن تو جان مرا سوی تو برد کی شود جان من از جان تو خسته چه کنم؟ تو کمی چشم نگه دار که فتنه نشود قصه از چشم تو شد ، عهد گسسته چه کنم؟ . تو شدی پر ز غزلها...

ای کوی تو آمال دل ماگیسوی تو آمال دل ما با یک نگهت به وجد آیم سو سوی تو آمال دل ما کی دولت تو به دست آید؟ سکوی تو آمال دل ما ما را چو نبود امید وصلی ؟ هم بوی تو آمال دل ما ای شهر تو تا به شهر من دور " نیست روی تو" آمال دل ما ای عاطفه ی ه

ای شبیه ترین من ، بیا پیمانه زنیمبخندیم به شهر و سنگ به دیوانه زنیم کجا دانند اهالی این شهر حس عاشقی هنوز به کتاب ومجاز گویند افسانه زنیم ببین عشق یار چه آتشی به دل شمع زده برای دیدن غیرت عشق سری به پروانه زنیم تو را شرم حضور حوریان گرفته می دانم

ای جام بلای من به میخانه بیاگرفته عطش مرا با پیمانه بیا مگر نه سودا پایان عاقلی است ؟ برای رویت دیوانه چو دیوانه بیا فدای اشگت ، شمع من، پروانه می شوم می سوزیم هر دو در این قمار , مستانه بیا مگو یوسف دامن تقوی گرفته ، فروخته ! بخواه گن

عالمی نزد شیخ حسنعلی نخودکی رضوان الله علیه رفتودرخواست نصیحت کرد ! شیخ فرمود : مرنج و مرنجان !!!! عالم گفت : نرنجاندن آسان است ... چه کنم نرنجم ...؟ شیخ گفت : " خودت را کسی ندان "

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آیدگفتا که ماه من شو گفتا اگر بر آید " حافظ رضوان الله تعالی علیه " ***************************************** گفتم : شکسته ام من گفتا : خیال باشد سودا فتاده جانم گفتا : محال باشد گفتم : که رشته ی دل خورده گره

حاضرم در عوض دست کشیدت ز بهشت" بوی پیراهن یوسف " بدهد دستانم " سجاد سامانی " ******************************* حاضرم چشم بدوزم همه عمر چشم تو را رنگ چشمان تو گیرد همه چشمانم خادم خادم کویت باشم ، محبوبم تا مگر چشم فتد بارگه سلطانم من ، ساقی و تو مشتری میخانه دستگیری کنی ام زین همه ی مستانم؟ تا پریشان ...

دیوانه مخوان مرا ،ز سودا گذشته اممگو از رسوایی ، ز پرو ا گذشته ام ببین چگونه تسبیح و سجاده رهن میخانه گشت آتش نشسته به ایمانم ز عقبی گ ذشته ام گمان مدار بی ی ادت شبی سحر شود دست بشور ز بیمارت ، ز دعا گذشته ام دوای درد من دانی ، بدین جا یافت می نشود اجل ر ا خب ر دهید ز دنیا گذشته ام پری روی من ، ز مه...